Margit Eelbren Vegter

In 2015 ben ik afgestudeerd als basisarts. De studie Geneeskunde is een opleiding die ik met veel plezier heb gevolgd en afgerond. Ik combineerde de opleiding met stages en reizen in binnen- en buitenland, waardoor ik al op jonge leeftijd veel van de wereld heb mogen zien en mij met zeer uiteenlopende levens heb mogen verbinden. Ik heb mijn studententijd daarom als een erg rijke tijd ervaren en kwam ook tot de ontdekking dat het juist deze uiteenlopende levens zijn die mij intrigeren, meer dan de ziektes en behandelingen waar ik over leerde als arts.

Hoe kan het dat twee op het eerste oog dezelfde soort mensen, eenzelfde diagnose zo verschillend ervaren? Hoe kan het dat de ene vrouw op hoge leeftijd zich rijk voelt met alle verhalen die ze op haar oude dag vanuit haar stoel nog te horen krijgt, terwijl de ander het leven als betekenisloos ervaart nu ze zelf geen onderdeel meer is van deze verhalen? Of dat de een zijn ziekteproces als een uitdaging van het leven ziet, maar de ander als een groot ongeluk?

Als Geneeskunde student word je vanaf dag een van je opleiding gevraagd: wat voor soort arts wil je worden? De eerste paar keren was mijn antwoord op die vraag: “een arts die goed kan luisteren” of “een arts die zich met het verhaal van een ander kan verbinden”. Dit bleek niet het juiste antwoord te zijn: wilde ik chirurg of huisarts worden? Psychiater of internist? Naarmate de opleiding vorderde werd mijn antwoord: “Ik weet het niet”.

Tegen de tijd dat ik de opleiding bijna had afgerond, wist ik het nog steeds niet. Wat voor arts wilde ik worden? Maar eigenlijk vooral: wat voor mens wil ik worden, wat voor leven wil ik leven? Mijn vriend en ik hadden het idee dat we bij deze vraag en andere vragen een tijd stil wilden staan, voordat we met ons grote-mensen-leven zouden beginnen. We beseften dat om bij deze vragen stil te kunnen staan en er vrij over na te kunnen denken, we de behoefte hadden om ons tijdelijk los te maken van Nederland en van wat vanzelfsprekend is in onze samenleving. Echt vrij na denken is namelijk best heel erg moeilijk.

Dus reisden we op de bonnefooi naar Afrika, zonder plan en zonder te weten voor hoe lang. Met een tent in onze rugzakken, om het een tijd niet te weten. Juist dit niet weten, los van de vanzelfsprekendheden en vooronderstellingen die we in Nederland bij ons dragen, hielp mij om de juiste vragen te kunnen stellen en daar de bijpassende antwoorden voor te zoeken. Een definitief antwoord heb ik niet gevonden en zal ik waarschijnlijk nooit vinden, maar ik weet nu wel beter hoe en waar ik moet zoeken.

De vraag of ik als arts wil werken, kwam al snel voorbij. Ik kwam tot de ontdekking dat ik in een omgeving wil werken waarin juist het stellen van de juiste vragen, waarop een ieder op zijn eigen manier een antwoord kan geven, een omgeving is waarin ik werkzaam wil zijn. In plaats van een omgeving waarin vooral antwoorden belangrijk zijn en vast lijken te staan voor iedereen. De opleiding tot filosofisch practicus die ik in 2017 afrondde, heeft het voor mij mogelijk gemaakt om deze omgeving te creëren in de filosofisch praktijk, waarin ik allerlei verschillende mensen ontvang die allemaal op hun eigen manier bezig zijn met het leven en de vragen die je al doende tegenkomt.

Voor contact met mij kun je mij bellen op mijn mobiele telefoon (06-44842273) of een mailtje sturen naar margit@bedrijfdewijsheid.nl. Je kunt mij ook volgen op LinkedIn of op Facebook waar ik af en toe iets deel. Over ervaringen van bezoekers in mijn praktijk, of een gedicht of iets anders waar ik bij stil sta.